Bonaire

De jacht op de Lionfish

 

Vervolg Homepage:

Eenmaal thuis melden we de vondst bij Ramon van Stinapa. Hij is blij met ons telefoontje. Het is de 25e lionfish die gevonden is sinds de eerste waarneming bij Bonaire op 28 oktober. Het is nu 24 november dus ze verspreiden zich snel. Ramon vraagt of we deze plek willen markeren. Bij elke duikschool kun je witte linten krijgen die je onder water kunt vastmaken, in een driehoek om de plek heen waar de vis zit. Lionfish zijn redelijk honkvast, net als zeepaardjes. Hij zal er dus waarschijnlijk wel blijven zitten. Dat maakt het makkelijk om hem terug te vinden.
De volgende dag gaan we erop af met onze witte linten. Tot onze verrassing vinden we onze vriend redelijk snel weer terug; inderdaad op dezelfde plek. We binden 3 linten vast aan dood koraal in de buurt, zodat de vis zich ongeveer in het midden van die driehoek bevindt. Als we aan Ramon melden dat de vis is gemarkeerd, maakt hij meteen met ons een afspraak om het beest op te gaan halen.

Het lijkt bijna een onmogelijke opgave voor Stinapa om de invasie van lionfish tegen te houden. Toch proberen ze het, en het heeft om twee redenen enige kans van slagen. Ten eerste is Bonaire een eiland met gepassioneerde duiktoeristen die geven om de bescherming van het onderwaterleven. Veel duikers doen mee aan het opsporen en melden van de lionfish. Zo’n actief netwerk is goud waard voor Stinapa. Ten tweede lijkt het erop dat deze lionfish allemaal uit het zelfde legsel eitjes zijn gekomen. De visjes die tot op dit moment zijn gevonden, blijken allemaal ongeveer dezelfde grootte te hebben. Naarmate ze later in de tijd gevonden worden, zijn ze ook allemaal iets groter. Kunnen deze visjes allemaal worden weggevangen voordat ze zich reproduceren, dan kan in ieder geval deze aanval van exoten tot staan worden gebracht.
De volgende morgen om 9 uur ontmoeten we bij de duikstek Rita, van de Council on International Educational Exchange (CIEE). De CIEE doet onderzoek onder water op Bonaire met studenten mariene biologie. Ze werken nauw samen met Stinapa. Rita heeft handschoenen en netten mee. We dalen recht voor de auto af naar 20 meter en stellen onze ogen in op de witte linten. Eerst rechtsaf, een heel eind rechtsaf, maar geen linten. Dan omkeren, een heel eind de andere kant op, nog verder… en nog steeds niets. Onwaarschijnlijk dat we het beest nu opeens niet meer kunnen vinden! En op 20 meter telt je nultijd snel af. Nog verder links ziet Henkjan eindelijk de linten weer. Maar de vis zit niet meer op zijn plekje. Alledrie speuren we de omgeving af naar een glimp van zijn opvallende veren. Rita wijst mij iets aan onder een overhangend stuk koraal. Ik schijn met mijn lampje in het duister, maar zie niets. Dan piept de computer van Henkjan: we zitten in deco. We besluiten de speurtocht op te geven en stijgen langzaam weer op. Na de veiligheidsstop op 3 meter steken we ons hoofd boven water in een enorme stortbui. Door het geluid van de kletterende regen heen roept Henkjan: “How frustrating!” We balen echt dat we het beestje niet hebben kunnen terugvinden. Rita is wat laconieker. “Ramon heeft wel eens drie keer op een plek gedoken voordat hij het beest terugvond.” Gewoon blijven proberen dus. Maar we mogen dat niet zelf doen. De vis is giftig, het vangen moet echt door een expert worden gedaan.

Wat gebeurt er met de lionfish als hij is weggehaald? Tsja, eigenlijk wil je dat niet weten. Dan denk je nog wel even na voordat je hem aangeeft. Want hij wordt in een netje gevangen en boven water  wordt er euthanasie op gepleegd. Zijn lichaam wordt als het ware gedoneerd aan de wetenschap. Het visje wordt helemaal binnenstebuiten gekeerd. Marien biologen meten hem eerst op en nemen DNA monsters, dan bekijken ze de maaginhoud, onderzoeken de kieuwen en tot slot bewaren zae het visje op alcohol.

Tijdens het omkleden, als de bui al wat opdroogt, vraagt Rita: “Heb je dat zeepaardje nog gezien, dat ik je aanwees?” “He,” vraag ik, “waar dan?”. Blijkt dat het beestje onder het koraal zat, waar ik zocht naar een lionfish in het donker. Niks geen zeepaardje gezien natuurlijk. “Je scheen er precies op met je lamp!”zegt ze om het nog eens erger te maken.
Natuurlijk gaan we die middag meteen weer terug. Met behalve de lionfish een extra missie: een zeepaardje vinden. Het is helemaal niet erg want dit is een van onze favoriete (onofficiële) duikstekken. En dit keer hebben we meer geluk. We vinden de linten snel en na een rondje zoeken spot ik onze gevederde vriend in een donker hoekje aan de rand van de driehoek. Hij is dus niet weg, alleen  iets verhuisd. En nu het zeepaardje. Ik zoek de koraaloverhang op en kijk nu heel anders dan vanmorgen. En ja hoor. Met zijn staart om een paarse buisspons geslagen zit daar een klein paars zeepaardje. Wat een mooie beloning voor onze inspanningen.

Onze koraalduivel is dan nog ‘op vrije veren’. We hebben wel gemeld dat hij er nog zat, maar we weten niet of hij inmiddels is gevangen. Op 10 december meldt een medewerker op www.bonairetalk.com dat er op dat moment 34 lionfish gevangen zijn en dat er nog steeds meldingen binnenkomen van alerte duikers op Bonaire.

 

 

[ Sluit Scherm ]    [ Print Scherm ]